روزنامه‌ی امید مردم
امروز : پنج شنبه ۳۰ شهریور ۱۳۹۶
آخرین خبر :
طراحی سایت و قالب وردپرسطراحی سایت و قالب وردپرس
کد خبر: 9580
تاریخ انتشار : ۲۱ تیر, ۱۳۹۶ - ۰۹:۱۵
تعداد نظرات: ۰

خودکشی را تاب بیاوریم!


خودکشی را تاب بیاوریم!
روانشناسی می گفت که مهمترین علت خودکشی ها در استان، تاب نیاوردن است. عدم تاب آوری ای که در یکی دو سال اخیر دهها به دارآویخته، قرص خورده، رگ زده و در نهایت کشته شده روی دست استان گذاشت. شوربختانه اینکه هیچ پژوهش علمی منسجمی تاکنون انجام نشده تا علل خودکشی را که مثلا چقدر […]

روانشناسی می گفت که مهمترین علت خودکشی ها در استان، تاب نیاوردن است. عدم تاب آوری ای که در یکی دو سال اخیر دهها به دارآویخته، قرص خورده، رگ زده و در نهایت کشته شده روی دست استان گذاشت. شوربختانه اینکه هیچ پژوهش علمی منسجمی تاکنون انجام نشده تا علل خودکشی را که مثلا چقدر مسائل اقصادی، فرهنگی، عشق و عاشقی، ازدواج اجباری و… در خودکشی ها سهم دارند؛ مشخص شود اما ظاهرا مادر خودکشی ها یافت شده و آن “افسردگی” است. البته این مهر مادری راههایی هم دارد که به فرجام نرسد و اولین گام، مراجعه به روانشناس است. مراجعه ای که با یک آزمون روانی حالا ۱۸ سوالی یا ۲۱ سوالی میزان افسردگی را مشخص می کند و درمان حالا بالینی، دارودرمانی، روان درمانی یا هر راه دیگر باشد را تجویز می کند.
به گزارش امید مردم، جلسه این هفته نشست فرهنگ بومی استان کهگیلویه و بویراحمد به بحث خودکشی اختصاص داشت هرچند که اعضای جلسه کمتر سراغ فرهنگ بومی رفتند و بیشتر از دریچه علوم روانشناسی و جامعه شناسی به موضوع نگاه کردند اما برای استانی که خودکشی در آن از سال گذشته به یک اپیدمی خطرناک تبدیل شده، از جایی باید شروع کرد. نبود نهادی منسجم در استان در حوزه خودکشی و تلاش برای سرپوش گذاشتن بر آن به جای عیب یابی و چاره یابی، خود این غده سرطانی را وخیم تر می کند.
روانشناسان می گویند که خودکشی همینطور اتفاق نمی افتد. اینگونه نیست که کسی شب بخوابد و بی هیچ پیش زمینه و نشانه ای صبح از خواب بیدار شود و خودش را حلق آویز کند. خودکشی نشانه دارد و بعضا نشانه هایش خیلی هم آشکار و واضح است. اگر دیدید که یکی از اعضای خانواده اسلحه به جمع وسایلش اضافه کرده، ممکن است قصد خودکشی یا دیگرکشی داشته باشد. اینکه نوجوان و جوان ناگهان از واکنش های اعضای خانواده برای دوران پس از مرگ خود می پرسد از اینکه چگونه برایش مراسم می گیرند، چگونه عزاداری می کنند و یا چقدر ناراحت می شوند، احتمال دارد که قصد پایان دادن به زندگیش را داشته باشد. خانواده گریزی، انزوا، بحران های هویت، تهیه قرص های کشنده و بسیاری از نشانه ها هستند که چراغ خطر را برای احتمال خودکشی روشن می کنند و خانواده ها باید مراقب باشند.
از این نظر اهمیت مراقبت خانواده ها بیشتر می شود که جامعه برای سنجش سلامت روان اعضایش هیچ وقعی قائل نیست. از مدرسه تا دانشگاه و حتی آزمایشات استخدامی اهمیتی به سلامت روان نمی دهند و اینجاست که ممکن است بیماریهای روانی افراد ناشناخته بمانند و در نهایت به مشکل بزرگی به نام خودکشی منجر شوند. پس این خانواده است که در کنار این بی توجهی و کوران رشد مسائل مشکل آفرین اجتماعی باید حواسش جمع باشد که کلاهش را باد نبرد
مراجعه به روانشناس و سنجش سلامت روان یکی از راههایی است که خانواده ها باید ان را جدی بگیرند و البته امروز ، مراکز مشاوره زیادی از تلفنی گرفته تا حضوری بصورت رایگان به افراد جامعه خدمت ارائه می دهند، مراکز سازمان بهزیستی، نیروی انتظامی و مراکز مشاوره دانشگاه ها از جمله این نهادها هستند که دغدغه هزینه را هم از روی دوش خانواده ها بر می دارند.
خودکشی امروز ابعاد گسترده فرهنگی و اجتماعی دارد، این آسیب خطرناک اجتماعی در برخی جاها از حالت خفا خارج شده و در انظار رخ می دهد خطری که سبب شکسته شدن قبح آن می گردد. خودکشی امروز نسلی را درگیر خود کرده که برای جامعه یک خطر بزرگ است. حتی یادمان هست که در سال گذشته و در همین استان خودمان خودکشی در سن ۱۳ سالگی هم داشتیم. این جنس از خودکشی نشان می دهد که مسائل ریز بسیاری دست به دست هم داده اند که یک نوجوان را به بن بست بکشانند مسائلی که بعید است مربوط به اقتصاد، پوچ گرایی و غیره باشد و البته این مسائل باید کالبد شکافی شود و باید فضای دانشگاهی که کنج عزلت گزیده برای روشن تر کردن ابعاد مختلف خودکشی بسیج شود تا با شناخت بهتری بتوان برای آن تصمیم گرفت.
دو مقوله مهم “افسردگی” و “تاب آوری” از سوی روانشناسان مطرح می شود در موضوع اول گزینه پیشنهادی مراجعه به روانشناس است. بحثی که در جامعه ما مغفول مانده و فرهنگ نگاه منفی به مراجعه به روانشناس بعنوان اولویت باید اصلاح شود. هرچند تلاش شد که مشاور و روانشناس به مدارس و دانشگاه ها راه یابند اما نحوه اجرای این طرح چگونه بود که شکست خورد، خود مجالی فراخ تر می طلبد که مورد بحث قرار گیرد.
در مورد عدم تاب آوری در مقابل مشکلات هم می توان گفت که جامعه ما در ایران بصورت اعم و در استان کهگیلویه و بویراحمد به صورت اخص جامعه صبوری نیست. جدیدا نیز نتایجی از پژوهش های جهانی در فضای مجازی بازنشر می شود که مردم ما را در رده سوم عصبانی ترین ها در جهان قرار می دهد، فارغ از صحت آن، ما امروز در جامعه رگه هایی از خشونت هایی را می بینیم که نشان می دهد در مجموع میزان تاب آوری ما پایین است اما برای حل این مساله باید چه کاری انجام داد؟اولین پاسخ هماهنگی نهادهای اجرایی کشور است از رسانه گرفته تا شهرداری ها و از مدارس تا محل های کار باید در این موضوع با مدیریت واحد کار کنند. قطعا آموزش، جلوه های بصری شهرها و نبود قوانین جامع در حوزه خرده حقوق های شهروندی همه در افزایش خشونت های کوچک و بزرگ در جامعه موثرند.

پی نوشت: نشست هفتگی فرهنگ بومی استان کهگیلویه و بویراحمد سه شنبه هر هفته ساعت ۲۱ در سالن اجتماعات شورای شهر یاسوج  برگزار می شود و ورود هم برای همه آزاد است.

 

یادداشت از پیمان فرامرزی



برچسب ها :